ز هجران تو پرپر می زند دل ز دل تنگی به هر در می زند دل چو بلبل در فراق رویت ای گل به دیوار قفس سرمیزند دل * از : غلامرضا نصراللهی

سید محمد جعفر موسوی اصفهانی متخلص به " غیرت " فرزند سید محمد سعید از شاعران قرن دوازدهم و اوایل قرن سیزدهم هجری است. تذکره های ادبی آن عهد اطلاعات زیادی به ما نمی دهند. تنها می نویسند از سادات اصفهان بوده و از علوم رسمی و ادبی با بهره بوده و در سال ۱۲۱۵ ه.ق. درگذشته است.از مطالعه نسخه های خطی که او کتابت کرده و یا در کتابخانه شخصی خود داشته معلوم می شود که در علوم ادبی به ویژه در ادبیات عرب مهارتی به سزا داشته و چندین سال هم علوم دینی همچون فقه و اصول را آموخته و از درس فلسفه استادان حکمت نیز بهره برده است.شوربختانه از استادان او اطلاعی نداریم. ولی احتمال دارد وی از شاگردان آقا محمد بیدآبادی، ملا محراب گیلانی و میرزا ابوالقاسم مدرس باشد.از سفرها و دوستان و معاشران او نیز اطلاعی در دست نیست. او از شاعران نسل دوم بازگشت است که به پیروی از میر سید علی مشتاق اصفهانی به شیوه ی شاعران سبک عراقی و خراسانی شعر سروده است. در ان روزگار آذر بیگدلی ، رفیق اصفهانی، رهی اصفهانی ، میرزا جعفر صافی اصفهانی ، میرزا محمد سحاب ( فرزند سید احمد هاتف اصفهانی ) ، واله اصفهانی شاعران مشهوری بوده اند و به احتمال زیاد عیرت اصفهاتی از دوستان و مصاحبان آنان به شمار می رفته است.از دیوان اشعار او تنها یک نسخه آن هم به خط مولف در کتابخانه مرحوم عبدالحسین بیات در اراک وجود داشته و آن را به کتابخانه انجمن آثار و مفاخر فرهنگی در تهران انتقال داده اند.غیرت چند فرزند داشته که نام دو تن از آنان اسماعیل و محمد مقیم است ولی نشانه ای از اینکه آنان راه پدر را ادامه داده باشند به دست نیامده است.از آرامگاه او هم اطلاعی در دست نیست. و به قول فاضل خان گروسی در تذکره انجمن خاقان در سال ۱۲۱۵ ه. ق. از دنیا رفته است. Adbl

با کمال تاسف اعلام می کنم وب سایت موسوم به دانشنامه'>دانشنامه شهرستان خمینی شهر چندین سال است دست به سرقت مطالب کتاب ها و بلاگ ها و سایت ها که در اینترنت قابل دریافت است می زند و از ذکر منبع اصلی خود خودداری می کند از جمله زندگینامه زنده یاد دکتر جمشید مظاهری را که در همین وبلاگ نوشته بودم و زندگینامه میرزا محمد طاهر نصرآبادی را که در جلد سوم کتاب اعلام اصفهان چاپ شده و به صورت الکترونیک در سایت قائمیه اصفهان درج شده است را بدون کوچکترین زحمتی کپی پیس کرده و به غارت برده و به طور کامل و با منابع همراه آن به نام خود ثبت کرده اند و هیچ ذکری از منبع اصلی یعنی وبلاگ گردباد شور جنون و کتاب اعلام اصفهان نبرده اند. این دزدی آشکار است و بنده به عنوان محقق شناخته شده اصفهان و صاحب آثار و مقالات فراوان در اصفهان شناسی ار عاملان این سرقت ناجوانمردانه به هیچ وجه راضی نیستم مگر آنکه کلیه مطالب سرقت شده را حذف کنند.البته امیدی به شکایت و پیگیری مسوولان مربوطه ندارم و شکایت خویش را به خداوند می برم زیرا این دزدهای فرهنگ حاصل روزها زحمت و هزینه برای تحقیق خود را به غارت برده و به نام خود ثبت کرده اند. و نمی دانم از چه ارگان و دستگاهی حمایت می شوند و به نام دانشنامه دسترنج محققان دیگر را می دزدند و هزینه تحقیق دریافت می کنند.ننگ بر شما که نام تحقیق و دانشنامه و دایره المعارف را هم به گند کشیدید !

ای کاش مرا با تو سر و کار نبودیتا دیده و دل هر دو گرفتار نبودیشرمنده نبودی اگر از ریختن خونآن زلف نگون تو نگونسار نبودیبودی سر آتش که بدیدی به سوی منگر نرگس مخمور تو بیمار نبودبرداشتمی این دل در گوشه فتادهگر از غم و اندیشه گرانبار نبودیهم سهل گذشتی ستم و هجر تو بر منگر شحنه غم بر سر این کار نبودیمردم ز جفای تو و کس زنده نمانددر عالم اگر یار وفادار نبودیدشوار شد احوال من و دوست نداندگر دوست بدانستی، دشوار نبودیخسرو، اگرت دیده به خوبان نفتادیاز غمزه خوبان دلت افگار نبودی*پی نوشت :در صفحه ۱۶ ضمیمه تذکره یوسفی ( حدیقه الصفا ) نوشته : یوسف علی خان که به کوشش عبدالسبحان استاد کالج مولانا آزاد کلکته ، در کلکته چاپ حروفی شده است این بیت را از میر محمد باقر خُرّم آورده استبا نرگس چشم تو اگر کار نبودیرنگ رخ ما زرد چو بیمار نبودیرسوای جهان کرد مرا اشک وگرنهراز دل ما قابل اظهار نبودی

در تذکره ها و کتاب های زندگینامه به شاعرانی بر می خوریم که اصلا وجود نداشته اند و حضور آنان در کتاب ها حاصل اشتباه و غلط فهمی برخی تذکره نویسان بوده است. در این مقاله به برخی از آنان که دست یافته ایم اشاره می کنیم تا راهنمای پژوهشگران باشد.۱. خزانی شیرازیتنها منبع قدیمی که از " خزانی شیرازی " یاد کرده ، تذکره مرآت الفصاحه ( ص ۱۹۷ ) است که می نویسد : خزانی شیرازی مردی فقیر و مکتبدار بوده است " سپس این بیت را می آورد در حالی که این بیت را قبلا به ملا حامد فارسی [ بهبهانی ] نسبت داده بود. ( تذکره مرآت الفصاحه ص ۱۵۲.):ما عذر آنکه بی تو چرا زنده مانده ایمخواهیم از تو خواست ، اگر عمر امان دهدلذا به احتمال بسیار قوی این شاعر اصلا وجود ندارد .

در عبور هر روزه ی قطارِ مترو
مسافری که منم
این سفر ملال انگیز
از من می گذرد
اما نمی گذرد

شاید آنجا بودی
با گیسوان رها
در ایستگاه هایی که
از جوانی من گذشت
*
۲۵ اسفند ۱۴۰۱

تنها اقلیت قومی یکصد ساله اخیر شهرضا یهودیان بودند که در بازار شهرضا به پارچه فروشی مشغول بودند . آنان در محله حاج ربیع در بازار شهرضا زندگی می کردند و برای فروش پارچه به دوره گردی در روستاهای شهرضا می پرداختند. جمعیت آنان تا سال ۱۳۵۷ حدود بیست نفر بود. در دهه ی شصت خورشیدی تمامی آنان از شهرضا مهاجرت کردند و الآن از یهودیان کسی در این شهر نمانده است. مردم شهرضا این یهودیان را مردمی آرام و درستکار و با انصاف می شناختند .